و فکر کن که چه تنهاست

اگر که ماهی کوچک

 دچار آبی دریای بیکران باشد....

دلم هوای کاشان را کرده آسمانش بیابان هایش و آرامش بی نظیر کوچه های خاکی اش. نمی دانم کی فرصتی دست دهد تا برویم و دیدارهایمان را تازه کنیم. در باغ فین قدم بزنیم خنکای آبشار نیاسر را حس کنیم و کنار آفتاب گردان ها عکس بگیریم و بنشینیم صدای آب را گوش دهیم. نمی دانم اما امشب هوای کاشان را دارم خانه های جادویی اش و عطر گلابش. همسر جان رفته لنگرود مراسم سالگرد دایی چه زود یک سال شد چه زود! احمد جان جای مرا هم در لیلا کوه خالی کن آخر از تو چه پنهان هوای آنجا را هم دارم.

پ.ن: آتوسا جان ممنون که سر زدی منتظر می مانیم تا افطار کنی خانوم!

دارم از نفس می افتم مثه یه گیاه هرزه......

هیچ وقت نفهمیدم این همه درگیری عصبی و نگرانی و دلمشغولی در طول زندگی و با توجه به شرایط در من پیدا شدند یا من همینطوری با این خصوصیات زاییده شدم. ساعت ها به این موضوع فکر می کنم منطقی اش اینه که قسمتی به این و بخشی به آن مربوطه ولی من دنبال چیز دیگه ای می گردم. جوابی که ذهنم رو بی نیاز نکنه دلم رو آروم کنه. اما فکر کنم گشتن دنبال یه همچین جوابی بیهوده و وقت تلف کردن باشه چون من و دغدغه هام توی این دنیا غریبه ایم. رویاهای من شعرهای من انگار که در حضور انسان قرن بیست و یک منسوخ اند اینها که می گم حس من اند نه چیز دیگر. حالا هم نمی دونم چه مرگم شده روزگار با من خوب تا نمی کنه یا من با اون.

پ.ن:خوب آتوسا جون کجایی چرا نمی یای قهر کردی با ما؟

کوچه های خلوت قدم زدن/ توی هفته های تلخ و بی صدا

حالا روزا همه شون سه شنبه ان/ لعنت خدا به این سه شنبه ها

گاهی فکر می کنم زندگی آدمها یک خط صاف و بلنده که باید رسید به تهش هیچ میان بری چیزی هم اون وسط ها نیست. تنهایی ها و با هم بودن ها همه بهانه های ناگزیری هستند که آدمها برای گذران این راه به آن تن می دهند و به قول خود تنوع هم ایجاد می کنند. اما گاهی بعضی حرف ها و حرکت ها و ترانه ها و صداها خیلی چیزها را برای آدم روشن می کنن. من این روزها خسته ام حوصله درست و درمانی هم ندارم. وقتی خوب نگاه می کنم می بینم نباید خیلی هم خوشبین باشم.