پارسال در چنین تاریخی یعنی دوم بهمن ماه  نوشتن این وبلاگ را آغاز کردم. نمی دانم چطور شده که یک سال اینجا دوام آورده ام چون وبلاگ های قبلی ام را بعد از مدتی به حال خود رها می کردم اما اینجا را دوست دارم به دلم نشسته و تازه به آن خو گرفته ام. خیلی چیزها را اینجا گفتم و خیلی ها را هم در دلم نگه داشتم. اما حس خوبی نسبت به این قورباغه درختی که از درون این صفحه با من حرف می زند و می خندد و می گرید دارم. دوستان خوبی هم در این مدت پیدا کردم وبلاگهایشان را که می خوانم انگار بخش هایی از خودم را در نوشته های شان می بینم. کاش این دلیل و بهانه ها را برای ادامه همیشه داشته باشم.